φτερωτή (η) [Ουσιαστικό]

1. ο τροχός επάνω στον οποίο πέφτει το νερό του μύλου Πηγή: Λεξικό της Ποντιακής Διαλέκτου Στάθη Αθανασιάδη (Γεροστάθη)

   Παράδειγμα:
   Οπίσ’ σην φτερωτήν εκρύφτεν.