ετουρούκωσεν [Ρήμα]

1. για φυτό το τελευταίο στάδιο ανάπτυξης, αφού βγάλλει τον σπόρο Πηγή: Ιδίωμα Χαψίκιοϊ και Περιχώρων - Στυλιανός Κων. Κυκκίδης

   Παράδειγμα:
   Ο καπνόν ετουρούκωσεν.