χρυσοπέγαδον (το) [Ουσιαστικό]

1. χρυσή, καλή βρύση Πηγή: Λεξικό της Ποντιακής Διαλέκτου Στάθη Αθανασιάδη (Γεροστάθη)

   Χρήση ποιητική

   Παράδειγμα:
   Ατού σα χρυσοπέγαδα ποίσον την ποτισ̌öνα σ’.