χούϊ (το) [Ουσιαστικό]

1. ιδιοτροπία, έξις Πηγή: Λεξικό της Ποντιακής Διαλέκτου Στάθη Αθανασιάδη (Γεροστάθη)

   Προέλευση:
   τουρκική

   Παραδείγματα:
   1) Εύρεν ατόν το χούϊν ατ’ και καν’νάν ’κ’ ακούει.
   2) Ο λύκον το πόστ’ν ατ’ αλλάζ’ και το χούϊν ατ’ ’κι αλλάζ’.