τύχη (η) [Ουσιαστικό]

1. τύχη μοίρα καλή, πεπρωμένο ευνοϊκό Πηγή: Λεξικό της Ποντιακής Διαλέκτου Στάθη Αθανασιάδη (Γεροστάθη)

   Προέλευση:
   από το αρχαίο ουσιαστικό τυχαῖον

   Ιδίωμα:
   Οινόης

   Παραδείγματα:
   1) Έχͮεις τύχͮην, τι τρέχͮεις; Κ’ έχͮεις; πάλι τι τρέχͮεις;
   2) Σην τύχην επαίρα έναν. Ο Τύχων είπεν η τύχη μ'.
   3) Δώμα τύχην και κρέμ’σο με ση θάλασσαν. (μοίρα καλή, πεπρωμένο ευνοϊκό)
   4) Η τύχη τη κοριτσί ατ’ς κ ενοίεν. (δεν παντρεύτηκε)