θάρ (το) [Ουσιαστικό]

1. πέτρα Πηγή: Λεξικό της Ποντιακής Διαλέκτου Στάθη Αθανασιάδη (Γεροστάθη)

   Ιδίωμα:
   Νικόπολης

   Προέλευση:
   από το λιθάρ'

   Παράδειγμα:
   Ασήν πατζάν κατηβαίνουν χώματα, θάρα̤.