τεπέ (η) [Ουσιαστικό]

1. κορυφή 1) η κορυφή της κεφαλής 2) η κορυφή όρους, δέντρου κτλ. Πηγή: Λεξικό της Ποντιακής Διαλέκτου Στάθη Αθανασιάδη (Γεροστάθη)

   Παράδειγμα:
   Σην τεπέ μ’ απάν’ εντώκε με.

2. 1) κορυφή του κεφαλιού του ανθρώπου 2) η κορυφή δέντρου/ όρους Πηγή: Λεξικό της Ποντιακής Διαλέκτου - Κηρυκόπουλος Μιλτιάδης

   Προέλευση:
   τουρκική, από την τουρκική λέξη tepe

3. κορυφή Πηγή: Ιδίωμα Χαψίκιοϊ και Περιχώρων - Στυλιανός Κων. Κυκκίδης