τέπ (το) [Ουσιαστικό]

1. φλούδα σιτηρών Πηγή: Λεξικό της Ποντιακής Διαλέκτου Στάθη Αθανασιάδη (Γεροστάθη)

   Παράδειγμα:
   Ψωμόφυλλα ’κ’ είχͮεν και με το τέπ’ επίρριφτεν.