ιχτιπάρ (το) [Ουσιαστικό]

1. εκτίμηση, υπόληψη Πηγή: Λεξικό της Ποντιακής Διαλέκτου Στάθη Αθανασιάδη (Γεροστάθη)

   Προέλευση:
   τουρκική

   Ιδίωμα:
   Τσίτης, Σαντάς

   Παράδειγμα:
   Τη μάνα μ’ πολλά ιχτιπάρ’ εποίν’νεν.

   Ομόρριζο - Παράγωγο:
   ιχτιπαρλής, -ήσα, -ήν (ευυπόληπτος)

2. Πηγή: Ιδίωμα Χαψίκιοϊ και Περιχώρων - Στυλιανός Κων. Κυκκίδης

   Βλ. λ. εχτιπάρ