σακαλής (ο) [Ουσιαστικό]

1. γενειάτες - γέρος Πηγή: Λεξικό της Ποντιακής Διαλέκτου Στάθη Αθανασιάδη (Γεροστάθη)

   Ιδίωμα:
   Οινόη

   Παράδειγμα:
   Έστειλεν αθρώπους σακαλήδες αδά κ’ εκεί.