αϊγκούρ (το) [Ουσιαστικό]

1. επιβήτορας Πηγή: Λεξικό της Ποντιακής Διαλέκτου Στάθη Αθανασιάδη (Γεροστάθη)

   Προέλευση:
   τουρκική, από την τουρκική λέξη αϊγούρ

   Ιδίωμα:
   Κοτυώρων

   Παράδειγμα:
   Επήεν να σύρ' τη φοράδαν ατ’ σ’ αϊγκούρ’.