γεμενίν (το) [Ουσιαστικό]

1. παππούτσι Πηγή: Λεξικό της Ποντιακής Διαλέκτου Στάθη Αθανασιάδη (Γεροστάθη)

   Προέλευση:
   τουρκική

   Παράδειγμα:
   Εφόρεσεν τα καινούρα̤ τα γεμενία 'τ’ κ’ εξέβεν.

   Παράγωγα:
   γεμενιτσ̌ής (υποδηματοποιός)
   γεμενιτσ̌ίδικον (υποδηματοποιείο)
   γεμενιτσ̌ιλούχ' (το επάγγελμα του υποδηματοποιού)