ιχνάρ (το) [Ουσιαστικό]

1. χνάρι, ίχνη, σημεία Πηγή: Λεξικό της Ποντιακής Διαλέκτου Στάθη Αθανασιάδη (Γεροστάθη)

   Προέλευση:
   από το αρχαίο ουσιαστικό ἴχνος

   Παραδείγματα:
   1) Είναν ηύρεν σ’ έναν πλακίν απάν’ τη ποδαρί’ ατ’ τ’ ιχνάρα̤.
   2) Τον λύκον είδες και τ’ ιχνάρ’ α̤τ’ αραεύ’ς.

2. Πηγή: Λεξικό της Ποντιακής Διαλέκτου - Κηρυκόπουλος Μιλτιάδης

   Ερμηνείες:
   1) ίχνος πατημασιάς
   2) τα πρώτα βήματα νηπίου (τα ιχνάρια)

   ιχνάρ (το)