ιστίφ (το) [Ουσιαστικό]

1. σωρός Πηγή: Λεξικό της Ποντιακής Διαλέκτου Στάθη Αθανασιάδη (Γεροστάθη)

   Προέλευση:
   τουρκική

   Χρήση από:
   Μ. Μεταλλίδης

   Παράδειγμα:
   Έναν ιστίφ’ καρπούζα̤ έσαν σο μαγαζίν οξωκά.