ιστιφίν (το) [Ουσιαστικό]

1. παραίτηση Πηγή: Λεξικό της Ποντιακής Διαλέκτου Στάθη Αθανασιάδη (Γεροστάθη)

   Προέλευση:
   τουρκική

   Ιδίωμα:
   Οινόης

   Παράδειγμα:
   Ελάλησεν και το κορίτσιν και είπε το ιστίφιν ατου χωρίς να χαλάνει ζάτ'.