βοή (η) [Ουσιαστικό]

1. βουητό, βοή Πηγή: Λεξικό της Ποντιακής Διαλέκτου Στάθη Αθανασιάδη (Γεροστάθη)

   Προέλευση:
   από το ρήμα βοώ

   Παράδειγμα:
   Θα διαβαίν' το μικρόν τ' αρνί μ' (το ποτάμ') κι ασήν βοήν φοάται.