κουτούκς (ο) [Επίθετο]

1. φαλακρός, πλούσιος, άρχοντας κεφάλι χωρίς μαλλιά, βουνό χωρίς δέντρα, δέντρο χωρίς φύλλα Πηγή: Λεξικό της Ποντιακής Διαλέκτου Στάθη Αθανασιάδη (Γεροστάθη)

   Παραδείγματα:
   1) Τη χτηνί’ τ’ ουράδα̤ κομμένα κουτούζα̤. (φαλακρός)
   2) Τη χωρί’ οι κουτούζ’ επήγαν να ’λέπ’νε το Δεσπότ’. (πλούσιος, άρχοντας)