καλόγρος (ο) [Ουσιαστικό]

1. καλόγερος Πηγή: Λεξικό της Ποντιακής Διαλέκτου Στάθη Αθανασιάδη (Γεροστάθη)

   Ποιητικό

   Παράδειγμα:
   Κι εγώ καλόγριο γίνομαι κι απέκ’ εσέν’ θα παίρω.