καϊμακάμς (ο) [Ουσιαστικό]

1. έπαρχος Πηγή: Λεξικό της Ποντιακής Διαλέκτου Στάθη Αθανασιάδη (Γεροστάθη)

   Προέλευση:
   τουρκική

   Παράδειγμα:
   Η Σαντά σ’ Άρτασσας τον καϊμακάμ' έτον δεμέντζα.

   Ομόρριζο - Παράγωγο:
   καϊμακαμλούχ (επαρχία)