καλαπαλούκ (το) [Ουσιαστικό]

1. 1) πλήθος πραγμάτων όπως σκεύη, έπιπλα κ.λ.π. που προξενούν βάρος 2) πράγμα περιττόν Πηγή: Λεξικό της Ποντιακής Διαλέκτου Στάθη Αθανασιάδη (Γεροστάθη)

   Προέλευση:
   τουρκική

   Παράδειγμα:
   Χιτσ̌’ γερ ουστ’ επόμεινε καλαπαλούκ’ έχομε. (Ιδίωμα: Όφεως)

2. συνωστισμός αγγαρεία (συνεκδοχικά) Πηγή: Ιδίωμα Χαψίκιοϊ και Περιχώρων - Στυλιανός Κων. Κυκκίδης

   Παράδειγμα:
   Εγάπην που ’κ’ εγάπεσεν φιλίαν που ’κ’ εποίκεν, χαϊβάν’ έρθεν κι επέρασεν, καλαπαλούκ’ εποίκεν.