σουρτούκς (ο) [Ουσιαστικό]

1. αλήτης,ρεμπέτης παιδί του δρόμου Πηγή: Λεξικό της Ποντιακής Διαλέκτου - Κηρυκόπουλος Μιλτιάδης

   Προέλευση:
   Τουρκική,από τη τουρκική λέξη surtuk

   θηλυκό:σουρτούκα και σουρτούκω