σύρτης (ο) [Ουσιαστικό]

1. μάνταλο πόρτας, εργαλείο χρυσοχόου, όργανο για τράβηγμα των κάρβουνων από τον φούρνο Πηγή: Λεξικό της Ποντιακής Διαλέκτου - Κηρυκόπουλος Μιλτιάδης

   Προέλευση:
   από το αρχαιοελληνικό σύρτης