πιντός (ο) [Επίθετο]

1. ρυπαρός, δειλός, συνεσταλμένος Πηγή: Λεξικό της Ποντιακής Διαλέκτου - Κηρυκόπουλος Μιλτιάδης

   Προέλευση:
   τουρκική, από την τουρκική λέξη pinti = ρακένδυτος, ποταπός

   Πληθυντικός αριθμός:
   πιντήδοι = ζητιάνοι