κιρουλτή (η) [Ουσιαστικό]

1. θόρυβος Πηγή: Λεξικό της Ποντιακής Διαλέκτου Στάθη Αθανασιάδη (Γεροστάθη)

   Προέλευση:
   τουρκική

   Παράδειγμα:
   Δεκαεφτά λίρας επήγαν σην κιρουλτήν. (17 λίρες πήγαν στο βρόντο, χάθηκαν)