σεβντά (η) [Ουσιαστικό]

1. έρωτας Πηγή: Λεξικό της Ποντιακής Διαλέκτου Στάθη Αθανασιάδη (Γεροστάθη)

   Προέλευση:
   τουρκική

   Παραδείγματα:
   1) Ασήν σεβντάν π’ ερρώστεσεν, καμίαν ’κ’ ελαρώθεν.
   2) Η σεβντά εν’ αρρώστια ναϊλί τηνάν σουμώνει.
   3) Η σεβντά ριζών’ κλαδών’ και τσ̌ιτσ̌α̤κών’ κι επεκεί φανερούται.