παρανόμιν (το) [Ουσιαστικό]

1. παρώνυμο παρωνύμ Πηγή: Λεξικό της Ποντιακής Διαλέκτου Στάθη Αθανασιάδη (Γεροστάθη)

   'Ιδίωμα:
   Νικόπολις

   Παράδειγμα:
   Σην Τρουψήν ολ' έχ'νε και έναν παρανόμιν.