γούρ (το) [Ουσιαστικό]

1. σταχτί Πηγή: Λεξικό της Ποντιακής Διαλέκτου Στάθη Αθανασιάδη (Γεροστάθη)

   Παραδείγματα - Επιπλέον Ερμηνείες:
   1) Εφάνθεν είνας ατλής, απάν’ σ’ έναν γούρ’ άλογον. (σταχτί)
   2) Ασού εκάτσες σο γιάνι μ’ έρθε με γούρ’. (καλός οιωνός, ευμένεια της τύχης)

   Προέλευση:
   τουρκική, λατινική

   Χρήση από:
   Α. Αναστασιάδη

   Επίθετο:
   γουρλής (αυτός που έχει ευμένεια της τύχης)