ψαλτήρ (το) [Ουσιαστικό]

1. βιβλίο που περιέχει τους Ψαλμούς του Δαβίδ Πηγή: Λεξικό της Ποντιακής Διαλέκτου Στάθη Αθανασιάδη (Γεροστάθη)

   Προέλευση:
   από το αρχαίο ψαλτήριον = μουσικό όργανο

   Παράδειγμα:
   Ασό ψυχομάχͮεμαν ατ’ εδέβασαν ατον το ψαλτήρ’.