φουρτούνα (η) [Ουσιαστικό]

1. θύελλα Πηγή: Λεξικό της Ποντιακής Διαλέκτου Στάθη Αθανασιάδη (Γεροστάθη)

   Παραδείγματα - Επιπλέον Ερμηνείες:
   1) Και τ’ Αε Παυλί’ μ’ τα ραχͮιά τρανόν φουρτούναν έχ’νε.
   2) Όνταν εγυναίκ’σες το γιο σ’, τρανόν φουρτούνα εδέβασες. (μεταφορικώς λέγεται και για τον γάμο)
   3) Έμορφα ατό τη φουρτούνα πα’ εδέβασες. (η ανησυχία από το θυμό, από το μάλωμα)

2. κύμα, καταιγίδα, αντάρα τρικυμία της θάλασσας, κίνδυνος μεγάλος, αγωνία που προξενείται από κάτι Πηγή: Λεξικό της Ποντιακής Διαλέκτου - Κηρυκόπουλος Μιλτιάδης

   από το λατιν. fortuna-ae= τύχη ή ιταλ. furtuna