σταμνίν (το) [Ουσιαστικό]

1. 1) Στάμνα μεγάλη χαλκωματένια με χερούλι στο οποίο έβαζαν τον αγκώνα, τη δε κάτω βάση στήριζαν στη μέση. 2) Διαμέρισμα υπογείου στάβλου ή μέρος σπηλιάς με θολωτή στέγη για μεγάλα ζώα, μάλιστα άλογα. Πηγή: Λεξικό της Ποντιακής Διαλέκτου Στάθη Αθανασιάδη (Γεροστάθη)

   Ιδίωμα:
   Σταυρί

   Παράδειγμα:
   Τα χͮείλα̤ τ’ είναι σο σταμνίν τ’ ομμάτα̤ τ’ ειν σην κόρην.

2. χάλκινο σκεύος που χρησιμεύει για ύδρευση Πηγή: Λεξικό της Ποντιακής Διαλέκτου - Κηρυκόπουλος Μιλτιάδης

   Προέλευση:
   από την αρχαία λέξη σταμνίον-στάμνος