πολίτς (το) [Ουσιαστικό]

1. αστυνόμος Πηγή: Λεξικό της Ποντιακής Διαλέκτου Στάθη Αθανασιάδη (Γεροστάθη)

   Παράδειγμα:
   Τα πολίτσ̌α̤ πιλιά επουγαλεύταν ατον.