μαραπάς (ο) [Ουσιαστικό]

1. κολλήγος ενοικιαστής κτήματος Πηγή: Λεξικό της Ποντιακής Διαλέκτου Στάθη Αθανασιάδη (Γεροστάθη)

   Προέλευση:
   τουρκική

   Παράδειγμα:
   ’Κ’ έξαιραν ντο έτον εκαικά κρυμμένος ο μαραπάς τη μοναστηρί’.