σιζκιάτς (το) [Ουσιαστικό]

1. τρυπητό, σουρωτήρι Πηγή: Λεξικό της Ποντιακής Διαλέκτου Στάθη Αθανασιάδη (Γεροστάθη)

   Ιδίωμα:
   Σαντάς

   Παράδειγμα:
   Με το σιζκιάτσ̌ υλίζνε την μακαρίναν.

   Ομόρριζο - Παράγωγο:
   σιζκιατσ̌έα (όσο περιέχει το τρυπητό)