ταράφ (το) [Ουσιαστικό]

1. αντιμαχόμενο μέρος Πηγή: Λεξικό της Ποντιακής Διαλέκτου Στάθη Αθανασιάδη (Γεροστάθη)

   Προέλευση:
   τουρκική

   Παράδειγμα:
   Σ’ ατό απάν’ εγένταν ταράφια, εντώκαν κι εμαχͮαιριάγαν.