ταμπουγά (η) [Ουσιαστικό]

1. σημάδι με καπνιά, αίμα κτλ. Πηγή: Λεξικό της Ποντιακής Διαλέκτου Στάθη Αθανασιάδη (Γεροστάθη)

   Ιδίωμα:
   Τσακράκ Κερασούντας

   Παράδειγμα:
   Ένοιξεν τ’ ωμίν ατ’ κ’ εντώκεν ατόν έναν ταμπουγάν.