τουρμούχος (ο) [Ουσιαστικό]

1. ξύλινη χτένα με 15-20 δόντια για να μαζεύει τα χόρτα Πηγή: Λεξικό της Ποντιακής Διαλέκτου Στάθη Αθανασιάδη (Γεροστάθη)

   Ιδίωμα:
   Σαντάς

   Παράδειγμα:
   Με τον τουρμούχον ετουρμουχλάευαν τα χορτάρια.