τιβαναλούχ (το) [Ουσιαστικό]

1. ανοησία, παλαβομάρα Πηγή: Λεξικό της Ποντιακής Διαλέκτου Στάθη Αθανασιάδη (Γεροστάθη)

   Προέλευση:
   τουρκική

   Ιδίωμα:
   Ματσούκας

   Παράδειγμα:
   Με το τιβανα̤λούχ’ τ’ εμόν εχάσαν τα τσ̌οράπα̤ τουν.