τιάτς (το) [Ουσιαστικό]

1. μεγάλη χάλκινη λεκάνη Πηγή: Λεξικό της Ποντιακής Διαλέκτου Στάθη Αθανασιάδη (Γεροστάθη)

   Ιδίωμα:
   Χαλδίας

   Παράδειγμα:
   Εσέγκεν απάν’ σο τιάτς κ’ έξ̌υνεν κερία.