ταβάρα (η) [Ουσιαστικό]

1. εφιάλτης, βραχνάς Πηγή: Λεξικό της Ποντιακής Διαλέκτου Στάθη Αθανασιάδη (Γεροστάθη)

   Παράδειγμα:
   Ταβάρα κάθαν βράδυ έρ’ται κάθεται απάν’ σο στόμαν ατ’ς.