ταβά (η) [Ουσιαστικό]

1. 1) κρύπτης απάνω στο ταβάνι 2) δράκος (παραμυθιών, Ιδίωμα: Άγουλα Νικοπόλεως) Πηγή: Λεξικό της Ποντιακής Διαλέκτου Στάθη Αθανασιάδη (Γεροστάθη)

   Παράδειγμα:
   Οι Φυγόστρατοι σα ταβάδας απάν’ εκρύφκουσαν.

2. τηγάνι 1) δίκη πολιτικού δικαστηρίου 2) χάλκινο μαγειρικό σκεύος πλατύ και αβαθές Πηγή: Λεξικό της Ποντιακής Διαλέκτου - Κηρυκόπουλος Μιλτιάδης

   Προέλευση:
   1) τουρκική από την τουρκική λέξη dava
   2) τουρκική από την τουρκική λέξη tava = τηγάνι