συφάϊ (το) [Ουσιαστικό]

1. Ό,τι τρώγει κανείς συγχρόνως με το φαΐ του, προσφάγιον Πηγή: Λεξικό της Ποντιακής Διαλέκτου Στάθη Αθανασιάδη (Γεροστάθη)

   Προέλευση:
   Από το συν και φαΐ.

   Παράδειγμα:
   Δεν ’κ’ είχͮεν συφάϊ να βάλλ’ σο τσ̌αντάι .

2. προσφάγι ό,τι τρώγεται με το κύριο φαγητό Πηγή: Λεξικό της Ποντιακής Διαλέκτου - Κηρυκόπουλος Μιλτιάδης