σύρτε (η) [Ουσιαστικό]

1. σύρτης Πηγή: Λεξικό της Ποντιακής Διαλέκτου Στάθη Αθανασιάδη (Γεροστάθη)

   Και με αντιμετάθεση των φθόγγων (ρ,τ>τρ) σύτρε: σύρτης

   Ιδίωμα:
   Τραπεζούντας

   Παράδειγμα:
   Σύρον τη σύρτεν κι άνοιξον.