ταπά (η) [Ουσιαστικό]

1. κορυφή 1) η κορυφή της κεφαλής 2) η κορυφή όρους, δέντρου κτλ. Πηγή: Λεξικό της Ποντιακής Διαλέκτου Στάθη Αθανασιάδη (Γεροστάθη)

   Προέλευση:
   τουρκική, από την τουρκική λέξη τεπέ

   Ιδίωμα:
   Σαντάς

   Παράδειγμα:
   Εξέβεν ση δεντρού την τά̤πα̤ν.