τελεμονή (η) [Ουσιαστικό]

1. τελειωμός Πηγή: Λεξικό της Ποντιακής Διαλέκτου Στάθη Αθανασιάδη (Γεροστάθη)

   Ιδίωμα:
   Κοτυώρων

   Παράδειγμα:
   Έλεεν έλεεν και τελεμονήν ’κ’ είχͮεν.