τέκ (το) [Ουσιαστικό, Επίθετο]

1. η άκρη τη τσ̌ιτί ή των άλλων ρούχων Πηγή: Λεξικό της Ποντιακής Διαλέκτου Στάθη Αθανασιάδη (Γεροστάθη)

   Παράδειγμα:
   Σ’ ωμίτσ̌α̤ βάλε τους αϊτούς, σα τέκια περιστέρια.

2. ένας, μόνος, μοναδικός Πηγή: Λεξικό της Ποντιακής Διαλέκτου - Κηρυκόπουλος Μιλτιάδης

   Προέλευση:
   τουρκική, από την τουρκική λέξη tek