πλουμίν (το) [Ουσιαστικό]

1. χρωματισμός και μάλιστα διάφορος Πηγή: Λεξικό της Ποντιακής Διαλέκτου Στάθη Αθανασιάδη (Γεροστάθη)

   Παράδειγμα:
   Τ' όρνα̤ έχ'νε το πλουμίν απ' έξ' κι͜ άνθρωπον απ' απέσ'.