γαίμα (το) [Ουσιαστικό]

1. αίμα Πηγή: Λεξικό της Ποντιακής Διαλέκτου Στάθη Αθανασιάδη (Γεροστάθη)

   Προέλευση:
   από το αρχαίο ουσιαστικό αἷμα

   Ιδίωμα:
   Οινόης

   Παραδείγματα:
   1) Του κεμιτσ̌ή το ψωμίν σον κάβον έχͮει γαίμα.
   2) Εσέν κι εμέν’ π’ εχώριζεν, να ’λέπ’ τον ήλεν γαίμαν.
   3) Το έναν το φτερούλ’ν αθε σο αίμαν βουτεμένον.