γαά (η) [Ουσιαστικό]

1. καγιά, βράχος Πηγή: Λεξικό της Ποντιακής Διαλέκτου Στάθη Αθανασιάδη (Γεροστάθη)

   Προέλευση:
   από το τουρκικό kaya

   Ιδίωμα:
   Τσίτης

   Παράδειγμα:
   Σήν Τσ̌ίτεν γαρσ̌ού έταν τιζεμένα εκάν εφτά οχτώ γαά̤δες.