σεϊτάντς (ο) [Ουσιαστικό]

1. σεϊτάνος, διάβολος Πηγή: Λεξικό της Ποντιακής Διαλέκτου Στάθη Αθανασιάδη (Γεροστάθη)

   Ιδίωμα:
   Όφις

   Προέλευση:
   τουρκική, από το τούρκικο σεϊτάν.

   Παράδειγμα:
   Εποίτζε μεζενέν ατός να εν’ σεϊτάντς. λεϊτανλούχ’, πονηριά.