σατουρβά (η) [Ουσιαστικό]

1. μέρος περίβλετο, όπου η τερέκαινα έβαλλε τη νύφη να καθίσει επάνω σε αναποδογυρισμένη λεκάνη και την έλουζε. Πηγή: Λεξικό της Ποντιακής Διαλέκτου Στάθη Αθανασιάδη (Γεροστάθη)

   Προέλευση:
   τουρκική

   Ιδίωμα:
   Κερασούς